Het goede voorbeeld

(Je kind iets leren. Of?…Leren van je kind)

 

Op de laatste dag van de vakantie krijg ik een berichtje van een vriendin die vraagt of mijn zoon zijn Engelse woordjes ook al uit het hoofd geleerd heeft. Ik reageer: “Engelse woordjes….??”. Ik weet van niets. Ik roep mijn oudste zoon, acht jaar, bij me en vraag of hij toevallig ook huiswerk had deze vakantie.

“Ja!” zegt hij, alsof hij van heeeel ver weg een brok informatie moet terughalen, maar deze wel herkent. “Ja! Engelse woordjes moesten we doen.”

“Ah,” antwoord ik, “en ken je die?”

“Euh…nee.”

Daarop beweert hij dat ze in zijn tas zitten (wat niet zo is), vervolgens een zoektocht door het hele huis (alles overhoop). Het huiswerk? Onvindbaar. Ik vraag: “En, ehm…wat vind je er nu van dat je je Engelse woordjes niet kent als je morgen naar school gaat?”

“Oooh, daar vind ik niet zoveel van hoor mama”, zegt hij geruststellend (waarvoor dank), “nou… juf wordt echt niet boos of zo hoor, als je dat soms denkt. Dus ik vind er eigenlijk niet heel veel van.”

Ik val bijna om van verbazing. Is dit mijn kind? Hoe anders is dit kind dan ik?! Maar ik laat op geen enkele manier mijn verbazing merken. En vraag nog even voor de zekerheid (voor het geval er toch troost nodig is):

“Ok, en maak je je zorgen dat je het nu niet kent en wel een toets krijgt?”

“Nee….nee, eigenlijk niet.” Antwoordt hij compleet kalm en opgewekt.

“Ok,” zeg ik, “nou, dan maak ik me er ook maar niet druk om.”

Waarop hij vrolijk verder speelt en de vakantie compleet ontspannen afsluit die dag.

Huiswerk

En ik? Ik geniet en leer. Want zoals ik al zei: hoe anders zou ik hier zelf mee om zijn gegaan! Als kind moest alles tot in de puntjes afgemaakt, erin gestampt en doorgeleerd worden. Ik heb het nooit aangedurfd om mijn huiswerk niet af te hebben. Nog nooit. Bang voor de reactie van de leerkracht, bang voor een slecht cijfer, bang om voor schut te staan als ik het antwoord niet wist. En later als volwassene bij verschillende werkgevers, was fouten maken uitgesloten, moest alles af, compleet en perfect. Wat een feest dat juist ik een kind heb dat zich daar totaal – maar dan ook totaal! – niet druk om maakt.

En wat ben ik blij dat ik in het moment zelf me op tijd realiseerde om niet mijn manier aan hem op te leggen, maar juist te zien welke kwaliteit in hem schuilt: die ontspanning, dat grenzeloze vertrouwen in dat de dingen wel lopen zoals ze lopen, je gewoonweg niet druk maken! Wat ik een prestatie vind, is voor hem doodnormaal. Hij hoeft namelijk geen stress de baas te worden of zorgen te onderdrukken, hij IS ontspanning, hij IS vertrouwen.

Wat het hem oplevert? Nou rust, veel rust en ongelofelijk veel plezier dat hem niet ontnomen wordt door gepieker. En bovendien: de eerste dag na de vakantie vindt hij zijn huiswerk ergens in een kleedkamer van een gymzaal en denkt: “Ha, daar is t weer!” Het valt letterlijk moeiteloos terug in zijn schoot.

Gelukkig heb ik in de loop der tijd veel geleerd over mijn manier, mijn gedrevenheid om alles goed te moeten doen. Tien jaar geleden had ik zijn hele houding waarschijnlijk niet eens kunnen begrijpen, laat staan waarderen! Wat mij jaren gekost heeft om af te leren en rust in te vinden, is voor hem zijn natuur. Wetende hoeveel aandacht het heeft gevraagd van mij om het perfecte en het ‘moeten’ los te laten, is het een feest om hem zo te zien. Dat heeft mijn reis me dus ook gebracht: het besef wat ik van hem kan leren. Mijn nieuwsgierigheid naar zijn manier. Dat ik hiervan kan genieten. Genieten van loslaten, fouten maken, mogen vergeten, en vertrouwen dat het wel goed komt.

blij-kindEn in diezelfde lijn moet ik denken aan de liefdesbrief die hij had geschreven aan het meisje waar hij al twee jaar verliefd op is. Ik wist, via de moeder van het meisje, dat hij een afwijzing ging krijgen, want dit meisje van 8 jaar had gewoon nog even geen zin in verliefd en verkering. Maar voor hem was het heel belangrijk dus met lood in mijn schoenen gaf ik hem de afwijzingsbrief die ze had teruggeschreven. Stil zat ik naast hem, klaar om zijn teleurstelling op te vangen. Heel kalm, benieuwd naar haar woorden en met een glimlach begon hij te lezen. Ik wist welke boodschap hij op dat moment las en ik hoopte maar dat ik wist wat ik moest zeggen als hij klaar was en zich rot voelde. Toen keek hij op, de glimlach onveranderd en zeker op zijn gezicht. Rustig legde hij de brief weg en met een vastberaden blik zei hij: “Nog niet.” Gevolgd door een mooie lach en hij ging weer spelen.

Vertrouwen. Loslaten. En wat een feest om te leren!

Share: