Binnenste buiten: over gevoel

Al naar de film Binnenste buiten geweest? Zo niet: een aanrader! Een ontzettend leuke film, met bovendien een belangrijke boodschap. Ik zal niet al te veel weggeven van het verhaal, maar wat ik kort kan vertellen is dat het gaat over een meisje dat gaat verhuizen en al haar emoties binnenin proberen zich aan te passen aan de nieuwe situatie. Zo is er Plezier (die alles bijzonder optimistisch bekijkt), Woede (een aanmaakblokje dat van tijd tot tijd ontsteekt), Afschuw (broccoli is vies), Angst (in de vorm van een zenuw) en Verdriet (een uiterst somber meisje). Terwijl iedere emotie zo zijn plek inneemt in het leven van de hoofdpersoon, zien we dat Verdriet zichzelf wil wegcijferen. Plezier probeert haar zelfs wat zonniger naar de wereld te laten kijken om de hoofdpersoon niet al te veel lastig te vallen met verdrietige gevoelens.

Doen we dat niet als volwassenen ook zo? We drogen snel onze tranen als er iemand binnenkomt, zijn boos op ons werk maar we houden ons in … veel van onze emoties laten we liever niet zien. De boodschap van de film (na een spannend avontuur en een emotionele rollercoasterride) is uiteindelijk: laat al je gevoel er gewoon maar zijn. Ook verdriet mag er zijn.

Als we dat voor onszelf al lastig vinden. Hoe doen we dat dan met het gevoel van onze kinderen?

Als je kind uit school komt en graag met iemand wil spelen, maar dat kan die dag toevallig niet: wat gebeurt er dan? Je kind is teleurgesteld (‘heb ik de hele dag me verheugd en al helemaal bedacht wat voor tofs we zouden gaan doen en nu pfoef!… kan het ineens niet’) of gefrustreerd (dat er zoveel dingen zijn die grote mensen bepalen, terwijl een kind ook wel zelf dingen wil beslissen). Hoe uit zich dat? Schreeuwen, huilen, boos gedrag. Wat doe jij op zo’n moment? Kans is groot dat je je kind streng toespreekt. Of dreigt met straf als het niet zonder gedoe uit school meekomt. Misschien wordt je zelf geïrriteerd of boos. Wellicht spreek je je kind vermanend toe dat het stil moet zijn, zich niet aan moet stellen of je niet tegen mag spreken. Het is nu eenmaal zo. Volgende keer beter, nu niet. Resultaat: zowel jij als je kind boos en gefrustreerd. En het schoolplein verlaten duurt drie keer zo lang als gewoonlijk. Maar…

In hoeverre mag jouw kind voelen wat het voelt?

Natuurlijk is het ongemakkelijk, zo’n boos en huilend kind. Maar als je je probeert te verplaatsen in je kind, dan snap je wellicht best dat het teleurgesteld is of gefrustreerd. Het gaat er niet om dat jij je mening bijstelt en je kind alsnog laat spelen met iemand. Het gaat er op dat moment om het gevoel van je kind er te laten zijn. Wanneer je je kind laat merken te begrijpen dat het teleurgesteld of gefrustreerd is, dan voelt het kind zich gezien en zal zich veel eerder schikken naar de realiteit dan wanneer het zich compleet onbegrepen voelt.

Vaak gaat de boosheid na een teleurstelling namelijk al lang niet meer om het niet mogen spelen, maar veel meer om het niet begrepen worden door papa of mama. Dat is pas frustrerend!

Een van de meest eenvoudige en beste tips die hierop aansluit en die ik zeer geregeld meegeef aan ouders is de volgende:

 

ERKENNEN – TROOST – REALITEIT

 

Ik leg het uit aan de hand van een ander voorbeeld:

Je kind wil graag iets lekkers en jij zegt nee. Je kind begint te zeuren of te drammen en bij een tweede ‘nee’ heel driftig schreeuwen en stampen omdat het zijn zin wil krijgen. Sta dan eens stil bij wat je kind moet voelen (teleurstelling, frustratie, boos etc). Kijk naar je kind. Als je je even verplaatst weet je wel welke emotie het op dat moment is. Je zakt door je knieën zodat je op ooghoogte bent met je kind en erkent dan het gevoel van je kind. Bijvoorbeeld: “He, vervelend, je had zo’n ontzettende zin in nog een snoepje dat je het al bijna kon proeven, en dan verheug je je d’r zo op maar dan krijg je het niet! Bah, daar zul je vast enorm van balen! Je bent gewoon super teleurgesteld of niet?”

Je kind voelt zich op dat moment gezien, en erkend in zijn gevoel. Vaak begint het dan plotseling verdrietig te huilen (ontlading) en zegt: “Jaaah!”.

Dat is het moment dat je je kind troost en zegt: “Dat is ook balen, kom dan troost ik je, want dat is echt een rotgevoel.”

Gevolgd door de realiteit: “Er komt niet alsnog een snoepje.”

Het kan zijn dat je kind dan opnieuw teleurgesteld is (zeker als je in het verleden nog wel eens medelijden had, en dan alsnog toegaf). Je herhaalt het Erkennen en Troosten net zo lang tot je kind rustig is. De Realiteit verander je niet en hoef je ook maar 1 keer te zeggen.

Opvallend is dat kinderen veel sneller rustig worden als hun gevoel er gewoon mag zijn. Zeker als dit gepaard gaat met ouders die consequent en duidelijk zijn. Dan kan een kind zich erbij neerleggen. Als het maar gewoon even heel erg teleurgesteld mocht zijn.

 

Niet alleen is de situatie hiermee veel sneller voorbij, het is ook nog eens beter voor je kind. Alle gevoel dat ontkend wordt, slaat naar binnen. Het wordt daar opgesloten en leidt bij hardnekkig onderdrukken op veel langere termijn zelfs tot ziektes, hoge bloeddruk en wat al niet meer. Omdat we dat niet direct zien, zijn we geneigd onze gevoelens EN dat van onze kinderen weg te duwen. We willen niet dat het er is.

Maar het onderdrukken en ontkennen van gevoel is als een bal die je onder water probeert te duwen. Hoe harder je duwt, des te harder knalt de bal uiteindelijk terug in je gezicht. Als je de bal rustig op het water laat dobberen, ernaar kunt kijken en het er laat zijn, drijft het gevoel vanzelf op een gegeven moment weer weg. Dan gaat het voorbij. Je verliest geen energie aan het willen wegdrukken ervan. Je kijkt er naar, en laat het er zijn.

Ik wil je uitnodigen datzelfde te doen met het gevoel van je kind. Als het bij jou niet terecht kan met al dat gevoel, waar dan wel? Jij bent er om je kind te leren dat gevoel te benoemen. Daarmee geef je het een plek. En met die plek, gaat het ook vanzelf weer voorbij.

 

Mocht je meer willen weten over omgaan met het gevoel van je kind of over ERKENNEN-TROOST-REALITEIT, bel of mail gerust!

Share: