Bloedend hart

 

Sam (vier jaar) vertelt me hoe lief hij zijn moeder vindt. Ik vraag hem waarom ze zo lief is. Dan vertelt hij met een zachte glimlach om zijn mond over dat ze lekker eten maakt, zo fijn knuffelt, altijd leuke plannetjes heeft en zo fijn met hem kan kletsen voor hij gaat slapen. Terwijl hij vertelt over zijn moeder tekent hij een groot knalrood hart. Als dat klaar is zegt hij. “Dit is het hart van mama. Het bloedt.”

“Goh, zeg ik, echt waar?”

“Ja, mijn mama heeft een bloedend hart. Ze doet nog net zo lief hoor en ze vindt mij ook lief. En je kan niets zien. Maar haar hart bloedt.”

“Hoe weet je dat dan als je het niet kan zien?” vraag ik.

“Gewoon. Dat voel ik.”

 

Soms onderschatten we wat kinderen meekrijgen van wat er om hen heen gebeurt. We hebben met elkaar wat gedoe, maken ons zorgen of hebben intens verdriet om iets dat we hebben meegemaakt, of om iemand die we hebben verloren. Kleine kinderen betrekken we daar vaak niet in, maar dat betekent niet dat ze het niet weten. Kinderen weten wanneer hun vader of moeder verdriet heeft of gewoon onrustig is.

 

Zo hoorde ik mijn jongste zoon laatst tegen zijn broer zeggen “Laat papa maar even, die is gewoon even druk.”

 

Zonder dat we iets zeggen, voelen onze kinderen ons feilloos aan. Maar dat betekent niet dat ze het ook altijd begrijpen. Ze voelen een sfeer, een stemming, dat het even anders is. Maar al willen wij hen niet lastig vallen met ‘grote mensen-dingen’, toch hebben kinderen vaak het gevoel dat zij wel iets moeten doen. Het ene kind maakt zichzelf onzichtbaar om niet tot last te zijn, het andere leidt juist de aandacht af door boos te worden of ruzie maken. Elk kind reageert anders. Maar ze voelen een heleboel. En willen het rotgevoel van papa of mama graag oplossen.

 

Daarom is het soms gewoon beter om wel te vertellen dat je ergens mee zit, maar dat je ervoor kiest om het alleen te voelen of zelf op te lossen. Hou je niet groot, want een kind leert dan dat je gevoel moet wegstoppen. Vertel maar dat een rotgevoel er ook gewoon best mag zijn, en gerust weer voorbij gaat. Vertel kinderen ook dat zij gewoon kind kunnen zijn en lekker kunnen spelen, omdat grote mensen heel goed in staat zijn hun eigen problemen op te lossen.

 

Zo ‘ontsla’ je je kind van de taak om voor je te zorgen en geef je bovendien een voorbeeld aan je kind dat rotgevoel er gewoon soms is, en ieder vrij is om zijn of haar oplossingen te zoeken wanneer het moment daar is. Je kind voelt zich dan weer vrij om te spelen en kind te zijn.

 

Het bloedend hart van de mama van Sam bonst inmiddels weer van het geluk.

Share: