De auto staat klaar

 

Ken je dat ’s ochtends…’je moet nu echt opstaan anders red je het niet’, ‘eet eens door anders kom je te laat op school’, ‘pak snel je jas en vergeet je tas niet’, ‘kom op nou!’. “Heujen” noem ik dat. Anderen aansporen vooral op te schieten en constant op dwingende toon vooruitkrijgen. Om vervolgens geïrriteerd naar school te rijden en je kind nog snel een kus te geven voor de schooldag begint. Ik ben nog nooit te laat gekomen dankzij dat heujen. Maar gezellig de dag beginnen is anders. Ik was al vaak naar mijn auto teruggelopen met een gevoel dat dat toch anders moest kunnen. Hier wordt niemand blij van, bedacht ik me.

Tot ik me een opmerking van Charlotte Visch (integratief kindertherapeut en bovendien een van mijn opleiders aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie) herinnerde over ‘gewoon de auto voor de deur klaar zetten en je kind verantwoordelijkheid geven’. Die suggestie was blijven hangen en dus ging ik bij thuiskomst er eens even voor zitten.

Ik heb een schema gemaakt voor iedere schooldag (zie hiernaast). Omdat ik – toen ik het introduceerde – nog heel jonge kinderen had die niet allebei konden lezen, heb ik het schema duidelijk geïllustreerd. Overigens betekent deze leeftijd van niet kunnen lezen niet dat een kind geen verantwoordelijkheid aankan.Ochtendritueel

Aan de jongens heb ik het als volgt uitgelegd: de ochtend is gewoon gezellig, want ik mopper niet meer! Je gebruikt de aangegeven tijd om te vergelijken met de digitale klok in de keuken. Het schema hang ik er naast. Ik maak je iedere dag om 7.00 uur wakker. Vanaf dat moment ben je zelf verantwoordelijk om op tijd beneden te zijn. Wij helpen met tanden poetsen, gezicht wassen en haren kammen. De rest kun je zelf. Om 7.30 uur staat je boterham klaar en om 8.10 uur de auto. Die auto staat daar te wachten op jou. Echter, om 8.15 uur rijdt de auto echt weg. Zit je er niet in, dan kun je mee met de volgende shift. En die vertrekt een stuk later, dus dan ben je waarschijnlijk wel te laat op school. En dat laatste is iets om zelf uit te leggen aan je juf.

Natuurlijk had ik wel vooraf de beide juffen geïnformeerd over mijn nieuwe aanpak, en hen vast voorbereid op een ongetwijfeld te laat komende leerling. Beide juffen waren zichtbaar nieuwsgierig en vonden het wel een interessante aanpak. En omdat ik daarvoor nog nooit te laat was met de heren, kon ik nog wel een potje breken.

De eerstvolgende drie dagen ging het als een zonnetje. Elke dag op tijd aan het ontbijt, racen naar de klok om de tijd te checken, snel schoenen aan en de auto in. Het was een leuke uitdaging die ze met veel plezier aangingen. Maar op dag vier ging het ineens anders. De een zat in een boek verdiept, de ander keek na het ontbijt nog even televisie. Om 8.15 uur keek manlief me aan van “En nu?” waarop ik hem zei vooral weg te rijden en niet terug te komen.

Natuurlijk heb je als ouder een zwak moment, want je weet dat je kind ieder moment in paniek kan raken, maar we wilden allebei af van die moppersfeer ‘s ochtends dus we hielden het hoofd koel en zetten door.

Om 8.16 uur zagen ze dan ook papa ineens wegrijden. “Neeee! Papa! Papa!” Stress.

Ja, ook ik had het even moeilijk, maar zei rustig: “Papa komt vanavond pas terug, het was 8.15 uur en de auto is weg. Jullie kunnen met de volgende shift mee.” En na een was in de machine en wat bedden opgemaakt te hebben, reed ik alsnog naar school. Om 8.40 uur kwamen ze aan. Tien minuten te laat.

In de auto was er natuurlijk een en al spanning die me echt wel raakte. Maar het was voor een goed doel hield ik maar in gedachten. Ik hielp hen wel met hoe ze hun excuus konden aanbieden, en beloofde met hen mee te lopen maar ik zou niet zelf de juf te woord staan. Dat was hun verantwoordelijkheid. Dus daar gingen ze.

De oudste kwam bij zijn klas aan en liep schoorvoetend naar de juf. Zachtjes bood hij zijn excuses aan. Juf vroeg nog even waardoor het kwam en of hij voortaan zelf wilde opletten. “Ja juf.” Snel zitten.

De jongste liep naar de kleuterklas die al vol op gestart was met het kringgesprek. Ik zei dat hij even moest wachten tot hij juf kon onderbreken om sorry te zeggen. Maar al snel kwam juf zelf al naar hem toe. “Sorry dat ik te laat ben.” zei hij zacht. Wat leek hij ineens klein! Juf vroeg aan hem hoe dat nou kwam, waarop hij zei: “Ik was in mijn tijgerboek aan het lezen en toen vergat ik de tijd.”

“Oh,”, zei juf, “maar vond je het tijgerboek dan belangrijker dan mij?”

Daarop begon hij te snikken en zei: “Ja! Vandaag even wel!”

Vervolgens mocht hij snel gaan zitten en kreeg ik een knipoog van de juf.

 

Na deze dag is het vlekkeloos gegaan. In het afgelopen jaar is het nog slechts 1 keer gebeurd dat ze te laat waren en ook toen namen ze zelf hun verantwoordelijkheid. En na elke vakantie helpen we hen nog even een dag op gang omdat het dan weer even wennen is. Maar er is nooit, werkelijk nooit meer gemopper over opschieten en te laat komen. Iedereen is blij en kent zijn verantwoordelijkheid. En de grap is: van al die verantwoordelijkheid zijn de jongens zelf ook vrolijker en trotser geworden. Ze vinden het nu niet meer dan normaal om zelf op te letten en na te denken over hoeveel tijd iets kost. Ze hebben een heel goed begrip van wat tijd is en wat het betekent als je te laat komt. Dat ook daar consequenties voor zijn en dat die een stuk spannender zijn dan zorgen dat je op tijd in de auto zit.

 

Kortom: ik zweer bij deze aanpak. Wees consequent en helder over het dagelijkse programma. Je kind kan veel meer verantwoordelijkheid aan dan je denkt. Ik heb ontdekt dat ik veel te veel hielp, maar daardoor wel vaak erg ongezellig klonk als het dan toch niet liep. Nu is de sfeer goed en maak ik me nergens druk om ‘s ochtends. Als ik nu naar mijn auto terugloop denk ik aan hoe gezellig ik mijn kinderen vind en wat voor leuke dag ze op school zullen hebben. Wat een lekker begin van de dag!

Share: