Rommelpiet

pietAls je kinderen hebt (gehad) op de basisschool dan ken je dit: gisteren mochten ze hun schoen zetten, dus vanmorgen om 6 uur moesten we eigenlijk direct naar school. Want…Rommelpiet zal vast geweest zijn!

Bij aankomst op school zijn alle kinderen door het dolle. De luizenzakken zijn verdwenen. De klas is een puinhoop (hulde aan de rommelpieten van onze school, nooit geweten dat je stoelen in elkaar kunt knopen (???)). De kinderen dringen voor de deur van de klas. Door de ramen zien de kinderen (dit is groep 4) alle tafels al bezaaid met Kapla, potloden en in elkaar gedraaide stoelen. Luizenzakken zijn rond gesmeten door de hele klas. Een jongetje roept dat hij een luizenzak ziet liggen die volgepropt zit, daar zullen de pakjes wel in zitten! Juf wacht tot alle kinderen er zijn en doet dan open…

Ik verwacht een run op de kado’s. Maar tot mijn grote verbazing zie ik alle kinderen (en echt geen eentje uitgezonderd!) als eerste alles op z’n plek zetten! Zelfs het jongetje dat de volgepropte luizenzak had gezien, rent als eerste naar zijn groepje en zet de tafels recht. Stoelen worden uit elkaar gehaald en netjes achter de rommelpiettafeltjes geplaatst, in een hoek zie ik twee meisjes alle potloden sorteren, alle luizenzakken worden aan de juiste personen teruggegeven. De Kapla wordt teruggestopt in de bak die daarvoor is. Bakken, boeken, schriften, alles terug op zijn plek.

Wat gebeurt hier? vraag ik me af. Waarom rennen die kinderen niet als dollen door de klas en door de school op zoek naar die kado’s? In die luizenzak blijken ze niet te zitten, dus wat ik verwacht had was dat alle kinderen letterlijk de boel de boel zouden laten en alleen gericht zouden zijn op het vinden van de kado’s. Het tegendeel is waar: in no time is de hele klas compleet op orde. In minder dan 10 minuten is er niets meer te zien van de hele aanwezigheid van Rommelpiet deze nacht. Alles is volledig terug naar de gangbare regelmaat en structuur. Alles is op zijn plek, alsof ieder moment de les weer kan beginnen.

Wat is het dat kinderen, die thuis gerust stuk voor stuk enorm goed rotzooi kunnen maken, hier plotseling eerst alles netjes willen hebben? En het zelfs dusdanig opruimen dat alle lesmateriaal, potloden, stoelen en tafels klaar staan voor een heel normale dag? Waarom gebeurt dat hier en ergert iedere ouder zich wel eens aan juist de enorme puinhoop thuis? Wat maakt dat het op school zo anders is dan ik van tevoren heb bedacht?

En dan besef ik dat ik over het hoofd zie wat ik juist zo bewust ben in het werken met kinderen. Een van de uitgangspunten van de integratieve kindertherapie: een kind weet het, kan het en doet het. Een kind weet wat goed voor hem is en wat hij nodig heeft om goed te kunnen leren, een kind kan wel degelijk orde en structuur aanbrengen als het hem helpt om te doen wat op school gebeurt: leren. En een kind doet het dus ook: kinderen kiezen dus liever voor opruimen en het schoolklimaat weer zo krijgen dat ze iets kunnen leren. Want het kado dat ze ongetwijfeld straks wel zullen vinden is leuk, maar op school ben je om te leren. Daarom is het zo fijn dat er op school structuur is, die samengaat met plezier. Dat er orde en regelmaat is, met af en toe wat chaos. Kinderen hebben dat nodig en helpen daaraan mee.

Zo is dat ook bij een kind dat in mijn praktijk precies datgene pakt, waar hij of zij mij wil aangeven wat nodig is. Kom ik met andere dingen, dan blokkeert het proces. Een kind weet wat zijn of haar behoefte is, wat hij/zij nodig heeft om aan te geven welk probleem opgelost moet worden en via welke weg (welke materiaal, gesprek of inhoud). Een kind is heel goed in staat te kiezen voor wat het beste voor hem is. Ons staat maar een ding te doen: goed kijken en luisteren en altijd nieuwsgierig blijven. Je afvragen: wat zie ik hier? Wat gebeurt hier en wat geeft een kind aan?

Vandaag was dat: “Ik wil heus wel kado’s en lekkers, maar uiteindelijk komen we hier om te leren.” Natuurlijk gaat dat niet bewust, en als je het een kind zou vragen zul je dit niet horen als uitleg. Maar dat is dan ook waarom het zo belangrijk is niet altijd te praten, en gewoon te kijken, in te voelen en je af te vragen waarom een kind doet wat het doet.

rommelpiet2Het mooie is, dat het allemaal niets afdoet aan de pret en het geluk dat deze periode van het jaar brengt. Alle kinderen van vanmorgen waren blij, enthousiast, energiek en….opgeruimd!

Wel zielig voor Rommelpiet, dat er niets meer van te zien is. Hij had nog wel zo zijn best gedaan!

Share: